ATRE LIMOO

2005-10-04T17:19:00.000-07:00

به هر حال سه راه پيداست : پليدي پاکي و پوچي . اين سه راه است که پيش پاي هر انسان گشوده است . و تو يک کلمه نامفهومي . و جودي بي ماهيت و هيچ . يکي را انتخاب مي کني به راه مي افتي و با انتخاب را رفتن خودت را انتخاب مي کني ؛ معني مي شوي . ماهيت وجوديت معين مي شود ؛ چگونه بودنت شکل مي گيرد . و اينچنين است که آدمي با تولد وجود يافته است ؛ و با انتخاب ماهيت مي يابد . ماه رمضان مبارک! وبلاگ جديد من ! يک سري بزنيد www.atrelimoo.mihanblog.com

Bicentennial Man

2005-09-11T05:37:00.000-07:00

ما يعني ما آدم ها يک روز چه دور و چه نزديک بايد چشم هامون رو ببنديم و ديگه باز نکنيم اين يعني زندگي ما رو به پايان مسير خودش رو طي مي کنه ولي اجسام دور و بر ما چي؟ خانه ما ؛ ماشين ما ؛ و چيز هايي که دوستشون داريم اونها شايد ساليان سال بعد از ما باشند و از اين نظر حتما ميشه بهشون حسادت کرد که چرا دوست داشتني چيز زندگي ما باشه اما ما... ماها دوست داريم عمر دراز و طولاني رو تجربه کنيم و اين يک واقعيته ولي اين اجسام نا ميرا دور و بر ما اگر ميخواستن به ما حسادت کنن به چي ما حسادت مي کردن يا دوست داشتن کدام توانايي ما رو تجربه کنن ؟ فکرش رو کردين؟

اندرو يه آدم آهنيه از نوع پيشرفته و فعلا تخيلي اون و در زماني شايد نچندان دور از ما در آينده زندگي مي کنه اندرو يک اشتباهه ولي اين اشتباه به اون توانايي هايي براي مشابه انسان بودن داده و اين آدم آهني مي خواد احساس يک آدم رو درک کنه اندرو و فتي با يک مهندس طراحي آدم آهني ها حرف ميزنه مي گه: اندرو:عشق همیشه برام جالب بوده یعنی کنجکاو بودم به خاطر حرف هایی که در موردش می زنن روبرت :مگه چه حرفایی می زنن؟ اندرو :میگن عشق یه معجزه است میگن عاشق دنیا رو یه جور دیگه می بینه زمان و مکان رو فراموش می کنه انگار همون لحظه ای که عاشق می شه همون لحظه هم به دنیا میاد و اگر عشقش رو از دست بده قلبش می ایسته و می میره چون هوای تنفسش هوای عشقه این یه جور معجزه است زتده میری بهشت و زنده بر می گردی ! دوست داشتن ! روبرت : وتو می خوای این رو تجربه کنی؟ اندرو : بله خواهش می کنم روبرت : من هم همین طور !

پ.ن:

فيلم زيبايي است و اين ديالگ مربوط به قسمتي از اون فيلمه Bicentennial Man

حرفي است براي گفتن

2005-08-20T08:21:00.000-07:00

حرفي است براي گفتن که تا حنجره بالا مي آيد ولي توان پرکشيدنش نيست پرنده ايست که براي پرواز ميان خود و آسمان آبي خطوط موازي و نزديک قفس را به خوبي درک ميکند اين ميان کساني هستند که که کلامشان براي پريدن تا اوج زاده مي شود پرندگاني که هيچ نسبتي با قفس ندارند کساني که به جاي همه زبان مي گشايند. مي خواستم چيزي بنويسم و هرچه در موردش فکر ميکردم فقط يک کلام در ذهنم مي پيچيد و يک صدا اين کلام و صدا را دوست دارم و کلماتش برايم آشناست انگار بدون انکه سخن گفته باشم کسي حرفم را فرياد کشيده است

. پيش از آنکه واپسين نفس را برارم پيش از آنکه پرده بي افتد پيش از پژمردن آخرين گل بر آنم که زندگي کنم بر آنم که عشق بورزم برانم که باشم در اين جهان ظلماني در اين روزگار سرشار از فجايع در اين دنياي پر از کينه نزد کساني که نيازمند من اند کساني که نيازمند ايشانم کساني که ستايش انگيزند تا دريابم شگفتي کنم باز شناسم که که ام که مي توانم باشم که ميخواهم باشم تا رزوها بي ثمر نماند ساعتها جان يابد لحظه ها گرانبار شود هنگامي که مي خندم هنگامي که مي گريم هنگامي که لب فرو مي بندم در سفرم به سوي تو به سوي خود به سوي خدا...

هشت سال خاتمی

2005-08-02T14:27:00.000-07:00

840412
Originally uploaded by atrelimoo.

ما آدمهاي سياست نسيتيم چه خوب باشد يا که بد و قرار هم نيست که نوشته اي سياسي اينجا نوشته شود فقط مي خواستم بگويم هشت سال گذشت هشت سال از زندگي هر کدام از ما . ما يعني کساني که هشت سال پيش راي داديم و از راي ما خاتمي رئيس جمهور ايران شد حالا دولت خاتمي کارش تمام شده است با همه کارهايي که کرد و کارهايي که نکرد و چقد جايش خالي خواهد بود جاي خاتمي را نمي گويم جاي خالي هشت سال را مي گويم که مثل باد گذشت و تمام شد و هشت سال خاطره برايمان ماند که بگوييم يادش بخير!

عطش

2005-07-16T09:36:00.000-07:00

هوا بس ناجوانمردانه گرم است ! خورشيد انگار که براي سوزاند نوع بشر نقشه اي از پيش طراحي شده دارد چقدر کيف مي داد وسط اين روز داغ تابستاني آسمان رحمي داشت و کمي برف مي باريد ! آنوقت خوب يخ مي کرديم شايد هم از گرم و سرد شدن ترکي بر مي داشتيم . خب اينها ها را دارد يک مغز آفتابخورده مي نويسد پس ايراد نگير! يخ ... سرما ... خنکي ... بستني واي به روزي که اين مردم در شرايط بدي قرار بگيرند نمي داني که چه ها که نمي کنند راست گفته اند که نياز مادر اختراع است . ايرانيها و مصريان باستان وقتي هوا مثل امروز ما گرم شد و عطش امانشان را بريد عصاره ميوه ها يي را مي نوشيدند که بايخ آميخته شده بود و ايرانيان باستان عادت داشتند يک نوع يخ که به وسيله عصاره ميوه هاي شيرين درست مي شد به شکل تخم مرغ درست کنند تا هنگام گرما آن را ليس بزنند فکرش را بکن کوروش و داريوش پادشاهان باستاني مثل بچه هاي کوچه خيابان وقت تابستان يخ ليس ميزدند والبته گرما درد مشترکي است ميان ما و آنها. ژول سزار امپراطور رم وقتي در ميدانهاي جنگ تشنه اش مي شد و هوا گرم بود از همين بستني هاي تخم مرغي شکل ليس ميزد. بستني امروزي در قرن شانزدهم در کشور ايتاليا و شهر فلرانس مادر بستني هاي امروز ي متولد شد و مبتکر آن شخصي به نام برنار بوون تالاستي بود . اين ابتکارطرفداراني براي خودش داشت از جمله ملکه فرانسه کاترين دومديسي اين خانم از خوراکيهاي شيرين خوشش مي آمد بنا بر اين اين نوع بستني را که با خامه و شير يخ بسته درست مي شد در بين اشراف جا انداخت . بستني تا قرن گزشته بيشتر خوراک ثروتمندان بود و چه خوش بخت بوديم ما که روزگارمان آنقدر حقير نيست که مردم عادي را از بستني خوردن هم محروم کند و به طور متوسط در دنياي ما هر فرد پنجاه کيلو گرم بستني مي خورد!

2005-07-08T08:54:00.000-07:00

يکي از دعا هاي خيري که اين روزها ميشه در حق دوستان کرد اينه که خدا روزي رو براتون نياره که کارتون به بيمارستان بيفته! ولي هيچ وقت يادمون نره که ما انسانها در مقابل خيلي از اتفاقها بدون دفاع و ضعيف هستيم و روزهايي هست که روز خوب ما نيست و بدون خواست قلبي بيمار و ناتوانيم و از طرف ديگر هم اگر نبود نياز ما آدمها به بيمارستان و درمانگاه و پزشک و پرستار پس اين موارد براي چه به وجود آمده اند پس با دعا خير که هيچ وقت راهت به بيمارستان و دکتر و دوا نيفته نميشه کارها رو به سامان رسوند .

نمي دونم شما اين سريال پرستاران رو ديديد اين سريالي است که از شبکه يک ما و يکي از شبکه هاي استراليا پخش مي شه و هميشه نظر من رو به خودش جلب مي کنه اونقدر طبيعي يک بيمارستان رو براي بيننده به نمايش در مياره که به راحتي ميشه درد يک بيمار رو از پشت شيشه تلوزيون حس کرد يک دوستي دارم که هر وقت با هم هستيم و اين سريال شروع ميشه سعي ميکنه از ديدن خوداري کنه چون هر وقت مي بينه دچار ناراحتي ميشه و در خودش دنبال مرض هاي جور و واجور مي گرده و هميشه ميگه اين لعنتي ها بيمارستان رو ميارن توي خونه آدم ! در اين بيمارستان کارهايي انجام مي شه که به نظر ما ايرانيها نقطه آرزو ها خواسته هاي ماست چرا که خيلي کم پيش مياد اين رفتارها براي ما يا نزديکان ما که در بيمارستان به هر دليل بستري شده باشن انجام بشه نمي دونم شايد اين مشکل ما جهان سومي هاست که در هر چيزي بايد عقب تر از دنياي پيشرفته باشيم و البته به همين دليل هم جهان سومي به حساب مي آييم ولي آيا نيازهاي انساني ما ايرانيها هم از نيازهاي مشابه مثلا مردم استراليا کمتر است يا با همان نيازها يا حتي بيشتر از آنها خدمات انساني و بهداشتي و درماني کمتري را دريافت مي کنيم

اخر خط امتحان

2005-07-07T08:14:00.000-07:00

زندگي کمي آرام گرفت وقتي امتحان ها به آخر خط رسيدند آخرين برگه را که مراقب تحويل گرفت خودکار هم همراه من نفس راحتي کشيد و خسته از اين همه سگ دو روي کاغذ به ارامش روزهاي بعد فکر کرد و من به صبح هايي که نبايد زود خواب شيرين را ترک کنم و هم آغوش جزوه هاي تلخ بشوم . نمي دانم چرا انسان آزادي را بيشتر از هر چيزي دوست دارد البته چرايش زياد مهم هم نيست مهم آن است که آزادي دوست داشتني است و اين اوج دلخواه است که خود براي ساعت هاي پيش رو تصميم بگيري و کارهايي را که بيشتر دوست مي داري انجام دهي. کنکور بي پدر هم تمام شد و اين افيون دوره جواني يواش يواش سايه نکبت خودش رو از روي خانواده شمعداني هاي من کنار مي کشه و اميدوارم هيچ وقت ديگه بر نگرده . يادمان باشد کسي مسئول دلتنگي ها و مشکلات ما نيست .اگر رد پاي دزد آرامش و سعادت را دنبال کنيم سر انجام به خودمان خواهيم رسيد که در انتهاي هر مفهومي نشسته ايم و تمام چيزهاي مربوط و نا مربوط را زيرو رو مي کنيم !!

من از خودت خسته ترم

2005-05-29T07:30:00.000-07:00

تکيه به شو نه هام نکن من از خودت خسته ترم ما که به هم نمی رسيم بسه ديگه بزار برم کی گفته بود به جرم عشق يه عمری پرپرت کنم حيف تو نيست کنج قفس چادر غم سرت کنم من نه قلندر شبم نه قهرمان قصه ها نه برده حلقه به گوش نه ناجی فرشته ها تو اين دو روز زندگی شبيه من فراوونه يه لحظه چشمات و ببند گذشتن از من آسونه من عاشقم همين و بس غصه نداره بی کسی قشنگی قسمت ماست که ما به هم نمی رسيم تکيه به شونه هام نکن من از خودت خسته ترم ولی هنوز عاشقتم بزار برم بزار برم بزار برم اين بار فقط يک شعر... اين شعر رو هم توي وبلاگ مسافر پائيز خونده بودم !

اميد

2005-05-15T13:41:00.000-07:00

گويند كه دوزخي بود عاشق و مست قوليست خلاف دل در آن نتوان بست گر عاشق و مست دوزخي خواهد بود فردا بيني بهشت همچون كف دست خيام ديشب به خود گفتم: شعور يك گياه در وسط زمستان از تابستان گذشته نمي آيد از بهاري مي آيد كه فرا مي رسد . گياه به روزهايي كه رفته نمي انديشد به روزهايي مي انديشد كه مي آيد . اگر گياه يقين دارد كه بهار مي آيد چرا ما انسانها باور نداريم كه روزي خواهيم توانست به هر آنچه مي خواهيم دست يابيم؟

وقتي زمين تب مي کند

2005-05-06T12:21:00.000-07:00

تا کي غم آن خورم که دارم يا نه وين عمر به خوشدلي گذارم يا نه پر کن قدح باده که معلومم نيست کين دم که فرو برم برآرم يا نه خيام هميشه چيزهايي را که داريم و فراوان هم داريم قدر نمي گذاريم . هميشه بايد چيزي يا کسي را از دست بدهيم تا ارزش آن را درک کنيم . هر بار که پيشامدي رخ مي دهد و از دست داده اي داريم اين حرف ها را مي زنيم و باز فراموشمان مي شود تا آنکه روزگار دوباره به يادمان آورد و مثل هر بار آه حسرتي تکراري را سر دهيم . وقتي آرامش رخت مي بندد مي توان فهميد روزهاي آرام چه مفهوم لذت بخشي هستند و وقتي زمين ميلرزد مي توان ارزش آرامشي را دانست که امنيت را معني مي کند. خانه جايگاهي ميان چند ديوار و يک سقف که براي دور بودن از اجتماع آشوب زده و زيستني آرام ساخته شده است و البته همين آسايشگاه مي تواند خطري بزرگ باشد براي زندگي وقتي که زمين تب کند . وقتي که زمين تب کند به جاي آرامش وحشت هم آغوش زيستن مي شود و هيچ کاري نمي توان کرد جز آنکه دورترين مکان به مرگ را پيدا کرد و به زندگي محکم چسبيد تا راه فراري نيابد . مي داني زمين که ايستاد احساس ميکني که بايد فرياد بزني و دنيا را خبر کني که زنده اي و هيچ اتفاقي نيفتاده است و لي نمي تواني وانتظار مي کشي که کسي تو را به سلامي گرم دعوت کند و تنهايي و وحشت پايان يابد. بايد بگويم که دردها و مشکلات چقدر انسانها را به هم نزديک مي کند و باور کن که خنديدن باهم کار ساده ايست و لي کسي را که با او هم دريدي و با تو هم درد است هيچ وقت نمي توان فراموش کني

هي فلاني !

2005-04-26T15:42:00.000-07:00

هي فلاني ! هيچ به اين چرخش زمان دقت کرده اي؟ فهميدي فروردين امسال هم رخت بست و رفت و ارديبهشت در کوچه ها قدم مي زند ؟ نم نم باران را حس کرده اي ؟ صداي چکاوک را چطور؟ . اين جا نشسته اي که چه بشود؟ نمي شنوي که در مي زنند؟ نمي خواهي در را باز کني؟ پشت در اميد به انتظار ايستاده است . اميد به امروز و خورشيدي که از طلوع تا غروب تو را به نظاره نشسته است . هيچ وقت آرزو کرده اي ؟ اميد در را مي کوبد تا آرزوهايت شوق رسيدن پيدا کنند . برخيز که امروز روز توست !

زن

2005-04-14T13:55:00.000-07:00

به سراغ زنان مي روي؟ تازيانه را فراموش نکن !! کسي مي گفت: هر بلايي که بر سر اين جهان مي رود اگر خوب نگاه کني پشت سرش دست يک زن را مي توان يافت اين جماعت غير قابل اعتمادي اند .اصلا مي داني چيست؟ شيطان روزي که با خود عهد بست تا آدم را از بهشت براند از هر دري که وارد شد کار به جايي نبرد تا آنکه پاشنه آشيل آدم را يافت و آن همان اسب تراوايي بود به نام حوا! . تمام بدبختي هاي ما هم از همين جا آغاز شد وگرنه ما کجا و اينجا کجا!!... حرفش که به اينجا رسيد ياد کلام نيچه افتادم ؛ اگر حقيقت زن باشد چه ؟

استاد فيلسوف

2005-04-09T13:03:00.000-07:00

استادي داريم که کمي فيلسوف است !! استاد فيلسوف مي گفت: آدمها زندگيشان را تقسيم مي کنند يک قسمتش را دنبال اين هستند که عاشق بشوند و با عشق درب هاي بسته روزگار را بگشايند قسمت دوم را دوست دارند ثروتمند بشوند و با پول به هر چه مي خواهند برسند ؛ حتي به عشق! و قسمت سوم دوست دارند با تقوا و پرهيزگار باشند شايد با ايمان هر چه خواستند بدست آورند.

حقيقت

2005-04-02T18:58:00.000-08:00

چشم یک روز گفت" من در آن سوی دره ها کوهی را می بینم که از مه پوشیده شده است. این زیبا نیست؟" گوش لحظه ای خوب

گوش داد. سپس گفت" پس کوه کجاست؟ من که کوهی نمی شنوم." آنگاه دست در آمد و گفت"من بیهوده می کوشم آن کوه را لمس کنم.من کوهی نمی یابم." بینی گفت"کوهی در کار نیست. من او را نمی بویم." آنگاه چشم به سوی دیگر چرخید و همه درباره وهم شگفت چشم گرم گفتگو شدند و گفتند " این چشم یک جای کارش خراب است."

دوست يابي

2005-03-13T12:46:00.000-08:00

*****************

من معمولا تابستان ها به ماهيگيري مي روم با اين که خودم عاشق توت فرنگي و خامه هستم ولي فهميده ام که ماهي ها به علتي نا معلوم کرم را ترجيح مي دهند. بنابر اين وقتي مي رفتم که ماهي بگيرم در مورد چيزي که خودم مي خواستم فکر نمي کردم و نوک قلاب توت فرنگي و خامه نمي گذاشتم بلکه نوک قلاب يک کرم يا ملخ آويزان مي کردم

!پ.ن: اين نوشته از ديل کارنگي است (راهي براي دوست يابي!! )در کتاب آيين دوست يابي

زندگي

2005-03-02T14:30:00.000-08:00

در شبي از آن ششصد شب تنهايي خواب بودم ؛ خواب ديدم که تالار بزرگي است بي سر و پايان و تمامي چهره هاي آشنايم جمعند . و

من از انسان و زندگي و عمر و فلسفه زيستن و بودن حرف مي زنم . يکي از ميان جمع برخاست و پرسيد : شما که هميشه از انسان و فلسفه وجود و معني زندگي و اين مسائل حرف مي زنيد قبلا بايد يک حقيقت اوليه و اساسي را روشن کنيد و آن موضوع اصلي همه اين مباحث و تمامي اين نظرات است. اصلا مي توانيد بگوييد زندگي خود چيست؟آدم در خواب توانايي هايي دارد که در بيداري فاقد آن است. بي درنگ و با اطمينان گفتم ياداشت کنيد : نان ؛ آزادي ؛ فرهنگ ؛ ايمان و دوست داشتن . پ.ن: بهترين معني يا تعريفي که از زندگي شنيده ام همين ها بود که در يک کتاب نچندان قديمي و از کسي يافتم که هنوز حرفهايش بوي تازگي و زندگي مي دهد.

مرحمت کرده ما را مس کنيد

2005-02-25T13:23:00.000-08:00

اينجا کارگري ايستاده است کنار ديواري نيمه کاره وديواري که ميان ساختمانهاي شهر گم شده است . اگر ديروز ساخته مي شد امروز

ساختماني بود اما هنوز يک ديوار است يک ديوار با کارگري که زير سايه آن روزها به خواب مي رود و شبها خواب ساخته شدن ديوارش را مي بيند که معجزه وار ميان ساختمانهاي بلند قد کشيده است. برج بلند افتخاري که به خروس خوان صبح بند است براي فرو ريختن تا حد يک ديوار ! آن وقت که اين ديوار ساخته مي شد خبري از هيچ ساختماني نبود خودش بود و خودش نميدانم کجاي تنگناي زمانه گير کرد و ايستاد تا امروز ميان برجهاي بلند شهر هنوز يک ديوار باقي بماند .فقط يک ديوار! اينجا جايي است ميان جهان متمدن جهان روبه پيشرفت با هزار هزار پديده جديد که در چشم بر هم زدني مي آيند و کهنه مي شوند و مي روند . براي بشر نو شده امروز استفاده از از هر پديده نو پا و مدرن براي زيستني آسان و آرام ومطمعن معني و مفهوم پيدا مي کند و اين ميان کم نيستند انساهايي که هنوز پديده هاي مدرن روز را لوکس مي پندارند . پله هاي برقي شهر هايمان هنوز لوکس و تجملي هستند و کمتر کمکي براي بالا رفتنمان مي کنند مانند آسانسورهاي ساختمانهايمان که به جاي بالا بردن ما بيشتر ساختمانها را بالا مي برند! و شهر هايي که زمستانها برفهاي خيابانهايش آنقدر جلوي راه مان را مي گيرند تا دل خورشيد براي ما به رحم بيايد و تابستانها زير پاهايمان جولانگاه موشهاي شهر نشين متمدن است . ماجراي ما و اين مدنيته هم شده است ماجراي کلاغي که براي ياد گرفتن راه رفتن کپک راه رفتن خودش را هم از ياد برد . پ.ن: هميشه فکر مي کردم چقدر خوب مي شد اگر ما هم در دانشگاه به جاي اين که در روزهاي انتخاب واحد از سرو کول هم بالا برويم و با هزار درد سر انتخاب واحد کنيم با خيال راحت روي صندلي راحتي لم بدهيم و از طريق اينترنت تمام کارهاي انتخاب واحد را انجام بدهيم . و از بد روزگار آرزو به دل نماندم و دانشگاه ما هم روش کلاسيک را کنار گذاشت و همچون دانشگاه هاي معتبر دنيا و براي رفاح حال دانشجويان اقدام به مدرن کردن راندمان انتخاب واحد نمود و اژ آنجايي که ما همه چيزمان به همچيزمان شبيه است ما براي اشتباه ها و خطا هاي اين تمدن زبان نفهم آن قدر صفهاي طولاني و فشردگي هاي جمعيتي را تحمل کرديم که که دست آخر به اين نتيجه رسيديم که آقا از طلا گشتن پشيمان گشته ايم مرحمت کرده ما را مس کنيد!

عاشورا

2005-02-19T13:23:00.000-08:00

بدون شرح

به اين لينکها يه سري بزنيد

مدرسه حسين رويارويی نسل تازه مداحان با سوگواران سنتی عاشورا برای دوران ما چه پيامی دارد؟

تولد

2005-02-03T04:07:00.000-08:00

بیست وسه سال و اندی پیش هیچ خبری نبود. می شد زیر نور آفتاب بی خورشید در ظهر یک روز بی روز در یک جا ی نا کجا بودن را به مسخره گرفت و نبود! بیست و سه سال پیش خورشید بود روز هم 14 بهمن 1360 بود و دیگر نمی شد بودن را مسخره کرد.قرار شده بود که باشم ! البته قراری در بین نبود و از من هم هیچ سوالی نشد ! یکی که هر چه را دلش بخواهد با یک باش به وجود می آورد برای من هم بودن را تصمیم گرفت و من هست شدم! تولد احساس غریبی دارد انگار که آمده ای ولی از کجا؟ انگار که برای کاری آمده باشی . ولی چه کاری؟ و قریب ترین غمش آن است که وقتی آمدی نباید بمانی هرچند که دل ببندی

! جامی است که عقل آفرین می زندش صد بوسه ز مهر بر جبین می زندش این کوزه گر دهر چنین جام لطیف می سازد و باز بر زمین می زندش

بیست و سه سالگی یعنی همه سالهایی که پشت سر گذاشته ای یعنی بیست و دو. بیستو یک. بیست و ... حالا وقتی میخندی انگار 5 ساله ای یا 7 ساله وقتی می گریی انگار 20 ساله ای و وقتی عاشقی انگار 15 یا 17 ساله ! همه سالهای گذشته جمع شده اند تا حالا بشوی بیست و سه ساله

. مائیم که اصل شادی کان غمیم سرمایه داد یم و نهاد ستمیم پستیم و بلندیم و کمالیم و کمیم آیینه زنگ خورده و جام جمیم

پ.ن: وبلاگ من یک ساله شد. یک سال پیش همین روزا بود که با سفر پیادرو با پرسین بلاگ شروع کردم و حالا اینجا با بوی عطر لیمو.

من كه دل به تو دادم چرا بردي ز يادم

2005-01-13T13:46:00.000-08:00

آهاي خوشگل عاشق آهاي عمر دقايق آهاي وصله به موهاي تو سنجاق شقايق ..... دلم لاله عاشق آهاي بنفشه تر نكن غنچه نشكفته قلبم رو تو پرپر من كه دل به تو دادم چرا بردي ز يادم بگو با من عاشق چرا برات زيادم آهاي صداي گيتار آهاي قلب رو ديوار .....

اين چند وقت مثل هواي بيرون يخ کردم دماي حال و احوالم اومده زير صفر درجه و واسه تکون خوردن توي اين حوصله برفي بد جوري محتاج يخ شکن شدم ! اين امتحانا هر جور که حسابش کني روزگار آدم رو سياه ميکنن هر چند روزگارت برفي و سفيد باشه! توي اين روزگار جزوه هاي بد خط و جور وا جور و دلتنگي يک دقيقه راحتي بدون کابوس استادها و جزوه هاي ۱۰۰۰ صفحه ايشون بد جوري به اين آهنگها دل بستم. به همينا که واستون نوشتم . (راستي ممنونم ازت که اين خواننده رو بهم معرفي کردي!)

................... آسمون بغضشو خالي مي‌كنه آدمو حالي به حالي مي‌كنه كوچه‌ها رنگ زمستون ميگيرن شيشه‌ها بخار و بارون ميگيرن آدما چتراشونو واميكنن گريه ابرو تماشا ميكنن نمي‌خوان مثل درختا تر بشن از دل قطره‌ها با خبر بشن نمي‌خوان بي‌هوا خيس آب بشن (زير بارون بمونن خراب بشن) اما تو چترتو بستي كبوتر زير بارونا نشستي كبوتر رفتي و سنگا شكستن بالتو (اومدي هيچكي نپرسيد حالتو) بعضي‌ها دشمناي خوني شدن بعضي‌ها غول بيابوني شدن بعضي‌ها ميگن كه بارون كدومه بوي نم شرشر ناودون كدومه ديدي آسمون خراب شد سر ما غصه شد وصله بال و پر ما حالا تو سايه نشيني مثل من...مثل من... حالا تو سايه نشيني مثل من خوابهاي ابري مي‌بيني مثل من چقدر اينجا مي‌خوري خون جگر كبوتر عصاتو بنداز و بپر كبوتر عصاتو بنداز و بپر

چکاوک

2005-01-12T14:07:00.000-08:00

کـجــاي ايـن جــنـگـل شــب پنهون مي شي خورشيدکم پشـت کدوم ســد ســکـوت پـر مـي کــشــي چــکـاوکم چرا بـه من شک مي کنی مـن کـه مـنـــم بـرای تــو لبـریـزم از عـشــق تــو و سـرشــارم از هــوای تــو دسـت کدوم غزل بـدم نـبــض دل عـاشـقـمـو پشت کدوم بهانه باز پنهون کنم هق هقـمو گـریه نمی کنم نـــرو آه نمی کـشـم بشین حرف نمی زنـم بمـون بغض نمی کنم ببیـن سفر نکن خورشیدکم ترک نکن منو نرو نبودنت مرگه منه راهییه این سفر نشو نـوازشــم کــن و بـبـیــن عشق می ریزه از صدام صدام کــن و ببـین که باز غنچه می دن تـرانه هام اگر چه من به چـشـم تو کمـم قـدیمی ام گمـم آتشـفشـان عـشـقـمـو دریـــای پــر تـلاطــمــم گـریه نمی کنم نـــرو آه نمی کـشـم بشین حرف نمی زنـم بمـون بغض نمی کنم ببیـن

کریسمس

2004-12-24T16:14:00.000-08:00

يكي از روزهاي عيد کریسمس بود. همه به جز من و مادربزرگ با ماشین به كليسا رفته بودند. ما دو نفر در خانه تنها بوديم. نمي توانستيم با آن ها برويم، چون يكي از ما خيلي کم سن و سال و ديگري خيلي پير بود. هر دوي ما غمگين بوديم، چون نمي توانستيم در مراسم خواندن نيايش شركت كنيم و چراغ هاي عید را ببينم، امّا همان طور که تنها در خانه نشسته بودیم، مادربزرگ برايم داستاني تعريف كرد: يكي بود، يكي نبود. سال ها پيش مردي بود كه شبي تنها از خانه بيرون رفت، تا از همسايه ها براي خانه شعله ی آتشي بگیرد. از خانه اي به خانه ي ديگر مي رفت، در مي زد و مي گفت: ،،همسايه هاي عزيز كمكم كنيد! زنم به تازگی بچّه اي به دنيا آورده و من بايد براي گرم كردن آن ها در خانه آتش روشن كنم.،، امّا نيمه شب بود و همه ي مردم خوابيده بودند، هيچكس به او جواب نمي داد. رفت و رفت تا سرانجام دردوردست روشنايي آتشي را ديد. سپس در همان جهت به راهش ادامه داد و ديد در آنجا آتش بزرگي در حال سوختن است. تعداد زيادي گوسفند سفيد دور آن حلقه زده و خوابيده بودند. چوپان پيري بالاي سر آن ها مراقب بود. هنگامي كه برای بردن آتش به طرف گوسفندها آمد، متوجه شد سه سگ بزرگ كنار پاي چوپان دراز کشیده و خوابيده اند. از صداي پايش هر سه سگ بيدار شدند و پوزه هاي درازشان را باز كردند، انگار مي خواستند پارس كنند. اما صدايي از آن ها درنيامد. مرد متوجه شد كه موهاي پشت سگ ها سيخ شده و دندآن هاي سفيد رنگشان در نور آتش برق مي زند. مي خواستند به او حمله كنند، حس مي كرد يكي از آن ها دستش را گرفته و ديگري گلويش را گاز مي گيرد. آرواره ها و دندان سگ ها به فرمان آن ها نبود و نمی توانستند گاز بگيرند. به همین خاطر كوچك ترين آسيبي به آن مرد نرسيد. او به راهش ادامه داد تا چيزي را كه نياز داشت، بيابد. گوسفندها آن قدر به هم چسبيده بودند كه نمي توانست از بين آن ها رد شود. بنابراين پايش را روي آن ها گذاشت و از روي شان عبور كرد تا به آتش برسد. هيچكدام از آن ها بيدار نشد و حركتي نكرد. مادربزرگ همچنان با خاطري آسوده داستانش را تعريف مي كرد، اما من دیگر طاقت نیاوردم، حرفش را قطع كردم و پرسيدم:،،چرا آن ها هيچ حركتي نكردند؟،، او هم در جواب گفت: ،،بزودي مي فهمي چرا… ،، و به تعريف كردن داستان ادامه داد. هنگامي كه به نزديكي آتش رسيد، چوپان سرش را بلند كرد. او مردي پير و عبوس بود. با همه تند و خشن برخورد مي كرد. وقتي مرد غريبه را ديد، چوبدستي بلند و تيزش را كه طبق عادت براي مراقبت از گله اش بدست مي گرفت، به سوي او پرتاب كرد. چوبدستي زوزه كشان به طرف مرد حركت كرد؛ اما قبل از اين كه به او برخورد کند، تغيير مسير داد و كمي آنطرف تر روي زمين افتاد. تا مادربزرگ به اين قسمت داستان رسيد، پرسيدم:،،راستي؛ چرا چوبدستي به مرد نخورد؟،، اما او بدون آنكه جوابم را بدهد، باقی داستان را ادامه داد: مرد غريبه به طرف چوپان رفت و گفت:،،دوست عزيز! كمكم كن! بگذار شعله ای از اين آتش را با خود ببرم. زنم به تازگي بچه اي به دنيا آورده. بايد در خانه آتش روشن كنم تا او و آن نوزاد کوچک گرم شوند.،، چوپان دلش نمي خواست موافقت كند، اما وقتي به ياد آورد كه سگ ها نتوانستند به آن مرد آسيبي برسانند، گوسفندها از او فرار نكردند و چوبدستي اش هم به او نخورد، كمي ترس برش داشت و ديگر جرأت نكرد تقاضاي او را رد كند. به او گفت:،،هر چقدر نياز داري بردار!،، ولي آتش ديگر رو به خاموشي بود، نه كنده اي مانده بود كه بسوزد و نه شاخه اي. تنها توده اي از ذغال بجا مانده بود. مرد غريبه نه بيلي داشت كه با آن ذغال هاي سرخ را بردارد و نه سطلي كه بتواند آن ها را در آن بريزد و ببرد. وقتي چوپان متوجه اين موضوع شد، دوباره گفت:،،هر چقدر مي خواهي بردار." او از اين كه مرد غريبه نمي توانست ذغال ها را با خود ببرد خوشحال بود. اما او خم شد و با دستانش ذغال ها را از بين خاكسترها برداشت و در جيب پالتويش ریخت. نه هنگام برداشتن ذغال ها دستش سوخت و نه هنگام ریختن آن ها در جيب پالتو، لباسش آسیبی دید. طوري آن ها را با خود برد كه انگار مشتي نقل و نبات هستند. براي سومين بار حرف مادربزرگ قصه گو را قطع كردم و گفتم:،،چرا ذغال ها دست آن مرد را نسوزاند؟،، مادربزرگ گفت:،،كمي صبر كن! به آن هم مي رسيم.،، و بعد ادامه داد: وقتي چوپان بدجنس و عبوس آن صحنه را ديد، شگفت زده شد و با خود گفت:،،عجب شب عجيبي است که در آن سگ ها گاز نمی گیرند، گوسفندها نمی ترسند و چوبدستی تیز من هم کسی را نمی کشد و آتش هم نمی سوزاند!" او مرد غریبه را صدا زد تا برگردد و بعد از او پرسید:"علتش چيست كه همه چيز با تو مهربان شده؟،، در این لحظه مرد در پاسخ گفت:،،وقتي خودت علتش را نمي فهمي، من چطور مي توانم برايت بگويم؟! بعد خواست راه بيفتد تا هر چه زودتر در خانه آتشی روشن کند و زن و فرزندش را گرم کند. اما در این لحظه چوپان با خودش فکر کرد بهترست قبل از آن كه او کاملاٌ از نظرش دور شود، معني اتفاقاتي را كه افتاده؛ بفهمد. بنابراين بلند شد و به دنبال او راه افتاد، تا به محل زندگي اش رسيد. چوپان متوجه شد كه او حتا كلبه اي براي زندگي ندارد و با زن و فرزندش در شکاف کوهی زندگي مي كند. آنجا جز ديوارهاي سنگي سرد و برهنه چيزي وجود نداشت. چوپان با خودش فکر کرد كه ممکن است که آن طفل معصوم از سرما در شکاف کوه بميرد و با اين كه مرد خشني بود؛ از اين موضوع شديداٌ تحت تأثير قرار گرفت و دلش سوخت. تصميم گرفت به آن بچه كمک کند. كوله پشتي خود را پايين گذاشت و پوستين سفيدرنگ نرمي از داخلش بيرون آورد و آن را به مرد غريبه داد و گفت: ،،بچه را روي اين بخوابانيد!،، در همان لحظه كه او نشان داد، مي تواند مهربان باشد؛ چشمانش به روي دنياي تازه اي باز شد و چيزهايي ديد و شنيد كه قبلاً نمي توانست ببيند و بشنود. فرشته های كوچكي با بال های نقره اي مي ديد كه هر كدام با چنگي دردست، در حلقه ی کوچکی دورتادورش ايستاده بودند. همگي با صداي بلند مي خواندند: ،،امشب شب ميلاد منجي انسان هاست، او جهانيان را از پليدي هايشان خواهد رهانيد.،، سرانجام مرد چوپان پي برد چرا آن شب همه چيز غرق سرور است و به هيچكس آسيبي نمي رسد. نه تنها دورتادور چوپان، بلكه همه جا پر از فرشته بود. آن ها درون غار و روي كوه نشسته بودند. عده اي هم در آسمان پرواز مي كردند. در دسته هاي بزرگ از راه مي رسيدند و در حين عبور، لحظه اي مي ايستادند و نگاهي به آن كودك مي انداختند. همه جا را سرور و شادمانی و رقص و آواز فرا گرفته بود. همه ی اين ها در تاريكي شب اتفاق مي افتاد. همان هنگامی که در گذشته مرد چوپان هرگز نتوانسته بود چنين چيزهايي را در آن مشاهده كند. او از این که چشمانش گشوده شده آن قدر خوشحال بود. در اين حال زانو زد و خدا را شكر كرد. وقتي مادربزرگ به اين قسمت داستان رسيد، آهي كشيد و گفت:،،اگر ما هم قادر به ديدن حقيقت بوديم، مي توانستيم چيزهايي را كه چوپان ديد؛ ببينيم. چون فرشتگان هر سال شب عيد در آسمان به پرواز در مي آيند.،، بعد مادربزرگ دستي بر سرم كشيد و گفت:،،آنچه را گفتم، به خاطرداشته باش. چون حقيقتي است به روشنايي روز. درست همان طور كه من و تو همديگر را مي بينيم. برای دیدنش به وجود نور و چراغ نيازي نيست. به وجود ماه و خورشيد نیازی نیست. تنها وجود چشماني لازم است كه بتوانند عظمت خداوند را مشاهده كنند.

فصل دوست داشتنی من

2004-12-18T11:48:00.000-08:00

بازهم آدم برفی با شال گردن تو و کلاه من ؛ دماغی به اندازه یک هویج و چشمان مسخ کننده گردویی این نتیجه زنده بودن کودکی درون من است کودکی که هنوز گلوله برف بازی را دوست دارد و گاهی در اوج یک اتفاق جدی عمو زنجیر باف بازی می کند و اگر همبازی ها زیاد مردانه به میدان نیایند نون بیار کباب ببر! آدم برفی ها چشم دارند و دماغ ولی هیچ وقت لب ندارند آدم برفی ها می آیند که چیزی بگویند اما زبانی برای گفتن ندارند و در انتهای زیستن چشمهایشان را برای ما می گذارند و می روند آدم برفی ها مظهر بی حرفی اند ! زمستان را دوست دارم برای آدم برفی هایش و برای چایی های گرم ترش که دستها را به لیوان می چسباند و نفسی که با بخار بیرون می آید و شب یلدایش که اندازه یک هندوانه سرخ شیرین است اگر شانس داشته باشی؛ و به اندازه انار و آجیل. زمستان را برای چیز دیگری بیشتر دوست دارم . برای انکه از ماه های چهار گانه دوست داشتنی ام یعنی فروردین ؛ دی ؛ بهمن؛ و تیر دوتایشان زمستانی اند. اول دی تولد فرشته مقدس من است خدای گونه ی من و تمام ایمانم . دی را و زمستان را و زندگی را برای او دوست دارم .

در چشمانت

2004-12-10T03:59:00.000-08:00

چه زيبا باشي چه زشت زشت!

چه ترديد داشته باشي وچه برايت مهم باشد

پيش از آنکه فراموشم کني يا که بميري

درونت را برايم بگشا

مي خواهم در آغوش بگيرمت

چه روسپي باشي چه خواهر روحاني

چه ضعيف باشي چه قوي

پيش از آنکه خاک گورت کنده شود

چه فکر کني پاک هستي چه فکر کني گناهکار

يا اين که کاملا برايت بي اهميت باشد

حتي اگر برايت اهميت ندارد که من چه فکر مي کنم

حتي اگر دنيايت نمي داند که من وجود دارم

مي خواستم بگيرمت

مي خواستم در آغوش بگيرمت

چه من شيرين ترين افسوست باشم

چه بد ترين خاطره ات باشم

چه داده يا فروخته شده باشم

هميشه هميشه

مال تو بوده ام

مي خواستم

در چشمانت به خود آيم

مي خواستم بگويم از تو دلگير نيستم

عشق عمومي

2004-12-04T07:10:00.000-08:00

عشق عمومي اشک رازي ست لبخند رازي ست عشق رازي ست اشک آن شب لبخند عشقم بود قصه نيستم که بگويي نغمه نيستم که بخواني صدا نيستم که بشنوي يا چيزي چنان که ببيني ياچيزي چنان که بداني من درد مشترکم مرا فرياد کن. -------------- درخت با جنگل سخن مي گويد علف با صحرا ستاره با کهکشان و من با تو سخن مي گويم نامت را به من بگو دستت را به من بده حرفت را به من بگو قلبت را به من بده من ريشه هاي تو را در يافته ام با لبانت براي تمام لبها سخن گفته ام و دست هايت با دستان من آشناست. در خلوت روشن با تو گريسته ام براي خاطر زندگان و در گورستان تاريک با تو خوانده ام زيبا ترين سروده ها را زيرا که مردگان اين سال عاشق ترين زندگان بوده اند. دست هايت را به من بده دستهاي تو با من آشناست اي دير يافته با تو سخن مي گويم بسان ابر که با توفان بسان علف که با صحرا بسان باران که با دريا بسان پرنده که با بهار بسان درخت که با جنگل سخن مي گويد زيرا که من ريشه هاي تو را يافته ام زيرا که صداي من با صداي تو آشناست. پ.ن: بين زيبا ترين کلمات انگليسي ها اسم مادر را زيبا ترين انتخاب کرده اند البته اين رو به پاي خوش سليقگي اونها نميشه گذاشت؛ بي هيچ ترديدي مادر زيبا ترين و آشنا ترين اسم براي همه مردمان زمين به حساب مياد و اين از خو شبختي هاي مشترک بين ما آدمهاست. Mother is the most beautiful word in the English language, followed by passion, smile, love and eternity, according to a worldwide survey.(AFP/Illustration) پ.ن: اين روزها اگه حتي بي علاقه ترين مردم باشيم نسبت به اخبار دور و برمون بازم نمي تونيم بگيم زير اين تبليغات پر دامنه و بي سابقه خبر نشديم که به مناسبت روز جهاني ايدز در ايران ما هم شايد براي اولين بار به صورت چشمگير در مورد اين بيماري صحبت شد. در يک زمان و همه باهم! پاي اين بيماري بي درمان در سال ۱۳۶۶به ايران ما باز شد در بدن يک کودک شش ساله هموفيلي که از خون آلوده استفاده کرده بود. در سال ۷۸ ؛۱۸۰۴ نفر و در سال ۸۱؛۳۶۸۰ نفر در ايران آلوده شده اند و تا کنون هفت هزار نفر آلوده به اين بيماري شناسايي شده اند( و چقدر که شناسايي نشده اند) توي اين دنياي کوچيک ما هر روز يعني فقط در ۲۴ ساعت ۶ هزار نفر مبتلا به اين بيماري ميشن! و ۹۰ در صد اين بيمارها از جهان سوم هستند!

2004-12-03T01:27:00.001-08:00

گمان مبر که هميشه صبور و خونـسردم هميشه ســــخت و مقاوم شبيه يک مردم من از تفـــاهم پائيـــز و مــــرگ مــی آيم وَ سردمست وَ سردم وَ سَ سَ سَ سردم گمــــان مبر که هميشه ، بتم ... نه ابراهيم قـــســـم به ذات تــبــر پيش تو کــــم آوردم به بــرکــه بــرکـــه چــشـمـت قسم شبی آخر درون آبـــــی اين چـــشــمه غرق می گردم فقط برای من اينجا صــدای تو خوبــســت و قرص صـــورت ماهــت مــســـکن دردم قــســم و اَشـــهـــدُ اَن لا اِله اِلا ... تــو * قــســم و اَشهدُ ... دلرا به نام تو کـــردم بـه زيـــر چــهــره سردم گدازه عشقســت اگر چــه باز به ظاهر صــبــور و خونسـردم